Το πατρικό απαρτίωμα και ο ρόλος του στην αναλυτική συνθήκη - Jan Abram
Σε αυτή την ομιλία προτείνω την έννοια του «Πατρικού Απαρτιώματος», που αποτελεί την πιο πρώιμη μορφή του πατέρα στον ψυχισμό του νεογέννητου. Αυτή η έννοια ερμηνεύει και διευρύνει την πολύ όψιμη πρόταση του Γουίνικοτ για τον πατέρα, ως ένα αντικείμενο στο σύνολό του από την αρχή της ψυχικής ζωής. Ακολουθώντας τη θέση του Γουίνικοτ ότι «δεν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε ένα μωρό», ο Αντρέ Γκρην πρότεινε ότι «δεν υπάρχει αυτό που ονομάζουμε μητέρα και μωρό» και διατύπωσε την έννοια του «άλλου από το αντικείμενο» στον ψυχισμό της μητέρας. Εδώ θα υποστηρίξω ότι ο «άλλος» είναι εκ των πραγμάτων «πατρικός». Αναφερόμενη στις προηγούμενες εργασίες μου, όπου πρότεινα την διπλή σύλληψη ενός ενδοψυχικού αντικειμένου επιβιώνοντος και μη επιβιώνοντος, εξετάζω πώς η ιδέα ενός πατρικού απαρτιώματος ενισχύει την έννοια του αντικειμένου που επιβιώνει. Αντιστρόφως, το αντικείμενο που δεν επιβιώνει υποδηλώνει ανεπάρκεια του πατρικού απαρτίωματος. Στα μέσα αυτού του κειμένου θα επισκεφθώ ξανά μια φάση της ανάλυσης με έναν ασθενή που έγινε βίαιος κατά τον δεύτερο χρόνο ανάλυσης. Τη στιγμή που σκεφτόμουν να διακόψω τη θεραπεία, προέκυψε μια σημαίνουσα αλλαγή. Στη συζήτηση εξετάζεται αυτό το σημείο καμπής, το οποίο σχετίζεται με την ψυχική εργασία του αναλυτή. Καταλήγω ότι ο τρίτος στον ψυχισμό του αναλυτή, ο οποίος αρχικά απορρέει από το πατρικό απαρτίωμα του ίδιου του αναλυτή, είναι μια ουσιαστική πλευρά της ψυχικής επιβίωσης και της μεταλλακτικής ερμηνείας. Έτσι λοιπόν σκοπεύω να δώσω παραστατικά το ρόλο του πατρικού απαρτιώματος στην αναλυτική συνθήκη.
Η Jan Abram PhD είναι διδάσκουσα ψυχαναλύτρια της Βρετανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας και εργάζεται ιδιωτικά στο Λονδίνο. Είναι επισκέπτρια καθηγήτρια στα πανεπιστήμια University College London και University of Kyoto και επισκέπτρια λέκτορας στην Tavistock Clinic. Συγγραφέας των βιβλίων The Language of Winnicott (1996, Karnac 2007) Awarded Outstanding Academic Book of the Year (1997), André Green at the Squiggle Foundation (Karnac 2000, 2016), The Clinical Paradigms of Melanie Klein and Donald Winnicott: Comparisons and Dialogues που έγραψε μαζί με τον R.D.Hinshelwood (Routledge,2018) και της επικείμενης έκδοσηςThe surviving object: psychoanalytic essays on psychic survival (New Library of Psychoanalysis Routledge). Επιμελήθηκε το βιβλίο Donald Winnicott Today (New Library of Psychoanalysis 2013).
ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ: Συνομιλίες

(επιμέλεια: Κωνστάνς Αθανασιάδου, Θανάσης Χατζόπουλος)
Η συνομιλία ψυχανάλυσης και τέχνης εκκινεί από τα πρώτα ήδη βήματα της συγκρότησης της ψυχαναλυτικής σκέψης και αποτελεί μέρος της αναζήτησης του Φρόυντ σε ό,τι αφορά την έρευνα του ασυνειδήτου, έτσι όπως αυτό εμφιλοχωρεί στην καλλιτεχνική δημιουργία. Η σειρά αυτή ομιλιών διερευνά πως μπορεί να συνεχιστεί στις μέρες μας αυτή η συνομιλία χωρίς η μέχρι σήμερα ψυχαναλυτική σκευή να αποτελεί εμπόδιο αλλά καταλύτη γι’ αυτήν.

Περισσότερες πληροφορίες
ΣΧΕΣΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΑΠΟ ΤΟΝ FREUD ΣΤΗΝ KLEIN ΣΤΟΝ WINNICOTT ΚΑΙ ΣΤΟΝ LACAN

(επιμέλεια: Θανάσης Χατζόπουλος, Βίκυ Μαλισόβα)

Το αντικείμενο και η σχέση αντικειμένου βρέθηκαν ευθύς εξαρχής στην καρδιά της ψυχαναλυτικής πρακτικής. Είτε από την πλευρά των ορμών είτε από εκείνη του εγώ, το αντικείμενο αποτελεί βασική παράμετρο της φροϋδικής θεώρησης, ακόμη και αν η σχέση αντικειμένου δεν πήρε αρχικά την έκταση και τη σημασία που απέκτησε αργότερα. Αυτό σημαίνει ότι οι συνεχιστές του φροϋδικού έργου, Klein, Winnicott, Lacan, καθένας από τη σκοπιά του, διεύρυναν και εμβάθυναν την έννοια της σχέσης αντικειμένου δίνοντάς της την κεντρική θέση που κατέχει σήμερα στην ψυχαναλυτική θεωρία. Μέσα από τις διαφορετικές κατευθύνσεις που έδωσαν η Klein (καλό-κακό αντικείμενο, ενδοβολή αντικειμένου), ο Winnicott (εξωτερικό αντικείμενο-μητέρα, μεταβατικό αντικείμενο) και ο Lacan (η επιθυμία και η έλλειψη στο επίκεντρο της σχέσης αντικειμένου) διερευνάται η σχέση αντικειμένου και οι μελλοντικές προοπτικές της.

Περισσότερες πληροφορίες
ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ

(επιμέλεια: Θανάσης Χατζόπουλος, Βίκυ Μαλισόβα)

Η έννοια του ασυνειδήτου προϋπήρχε του Φρόυντ, χωρίς όμως να έχει μελετηθεί συστηματικά μέχρι τότε ώστε να πάρει τη μορφή που του έδωσε εκείνος ως ένα από τα συστήματα της ψυχικής συσκευής (μαζί με το προσυνειδητό και τη συνείδηση) με το περιεχόμενό του, τους μηχανισμούς, τα μορφώματά του, τους εκπροσώπους του. Έννοια «περιγραφική» αλλά και «τοπική», η οποία διατηρείται σε ισχύ και κατά την διαμόρφωση της δεύτερης φροϋδικής τοπικής (αυτό, εγώ, υπερεγώ), διατρέχοντας το σύνολο σχεδόν του έργου του Φρόυντ. Η ανάδειξη του ασυνειδήτου υπήρξε μια εξαιρετικά σημαντική συμβολή της ψυχανάλυσης για την κατανόηση του ανθρώπινου ψυχισμού μαζί με την αποκάλυψη ότι μπορεί κάποιος να μην είναι αφέντης στο ίδιο του το σπίτι, βαθύ πλήγμα στην ανθρώπινη ματαιοδοξία. Στο σεμινάριο θα μελετηθεί η έννοια του ασυνειδήτου από αντιπροσωπευτικά κείμενα του Φρόυντ, δίνοντας αρχικά έμφαση στο όνειρο, τη «βασιλική οδό» προς το ασυνείδητο, στην ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής και στο ευφυολόγημα.

Περισσότερες πληροφορίες