Τίτλος: Κράτημα και Ερμηνεία: Μία Σύγχρονη Οπτική

Σε αυτό το άρθρο η Angela Joyce θα επισκεφτεί ξανά την περιγραφή της ανάλυσης ενός νεαρού άνδρα, που δημοσιεύθηκε μετά το θάνατο του D.W.Winnicott, την οποία διηύθυνε ο ίδιος σε δύο φάσεις, στις δεκαετίες του 1940 και του 1950. Η δημοσίευσή της στα αγγλικά στη δεκαετία του 1980 έχει κατά το πλείστον γίνει από τις σημειώσεις τις οποίες κρατούσε ο Winnicott κατά τη διάρκεια των συνεδριών της ανάλυσης και μετά από αυτές, και συνοδεύεται από μια εισαγωγή του Μasud Khan. Αυτό το άρθρο θα διερευνήσει την τεχνική του Winnicott, από την οπτική της σύγχρονης ψυχαναλυτικής πρακτικής του 21ου αιώνα και θα θέσει το ερώτημα κατά πόσο το «κράτημα» και η «ερμηνεία» θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι αντιτίθενται ή αλληλοσυμπληρώνονται. Προέρχονται από διαφορετικές αναπτυξιακές περιόδους και κατ’ αυτόν τον τρόπο εμπλέκουν τον αναλυτή και τον ασθενή σε αναπαραστάσεις διαφορετικών στρωμάτων της ιστορίας όπως αυτή εξελίχθηκε; Ποιες είναι οι επιπτώσεις για το πως εργαζόμαστε σήμερα σε αυτές τις διαφορετικές περιοχές;

Βιογραφικό: Η Angela Joyce είναι Mέλος, Εκπαιδεύτρια και Επόπτρια Ψυχαναλύτρια και Ψυχαναλύτρια Παιδιού στη Βρετανική Ψυχαναλυτική Εταιρεία. Υπήρξε μέλος του πρωτοποριακού προγράμματος Γονέα-Βρέφους για σχεδόν δύο δεκαετίες στο Κέντρο Anna Freud και συμμετείχε στη διεύθυνση της Υπηρεσίας Ψυχοθεραπείας Παιδιών σε αυτό. Εργάζεται ιδιωτικά στο Λονδίνο. Είναι Πρόεδρος του Winnicott Trust, του Squiggle Foundation και Πρόεδρος της Επιτροπής Προγράμματος Σπουδών της Βρετανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας. Eίναι Επίτιμη Λέκτορας στο Πανεπιστήμιου University College του Λονδίνου. Έχει γράψει άρθρα και βιβλία για την πρώιμη ανάπτυξη, την ψυχοθεραπεία γονέα-βρέφους, και το έργο του Winnicott: “Διαβάζοντας Winnicott” (“Reading Winnicott”) επιμέλεια μαζί με την Lesley Caldwell, New Library of Psychoanalysis Teaching Series (2011), Εισαγωγή στον Έκτο Τόμο The Collected Works of D. W. Winnicott OUP (2016) και “Donald Winnicott and the History of the Present” εκδόσεις Karnac (2017).


ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ: Συνομιλίες

(επιμέλεια: Κωνστάνς Αθανασιάδου, Θανάσης Χατζόπουλος)
Η συνομιλία ψυχανάλυσης και τέχνης εκκινεί από τα πρώτα ήδη βήματα της συγκρότησης της ψυχαναλυτικής σκέψης και αποτελεί μέρος της αναζήτησης του Φρόυντ σε ό,τι αφορά την έρευνα του ασυνειδήτου, έτσι όπως αυτό εμφιλοχωρεί στην καλλιτεχνική δημιουργία. Η σειρά αυτή ομιλιών διερευνά πως μπορεί να συνεχιστεί στις μέρες μας αυτή η συνομιλία χωρίς η μέχρι σήμερα ψυχαναλυτική σκευή να αποτελεί εμπόδιο αλλά καταλύτη γι’ αυτήν.

Περισσότερες πληροφορίες
ΣΧΕΣΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟΥ: ΑΠΟ ΤΟΝ FREUD ΣΤΗΝ KLEIN ΣΤΟΝ WINNICOTT ΚΑΙ ΣΤΟΝ LACAN

(επιμέλεια: Θανάσης Χατζόπουλος, Βίκυ Μαλισόβα)

Το αντικείμενο και η σχέση αντικειμένου βρέθηκαν ευθύς εξαρχής στην καρδιά της ψυχαναλυτικής πρακτικής. Είτε από την πλευρά των ορμών είτε από εκείνη του εγώ, το αντικείμενο αποτελεί βασική παράμετρο της φροϋδικής θεώρησης, ακόμη και αν η σχέση αντικειμένου δεν πήρε αρχικά την έκταση και τη σημασία που απέκτησε αργότερα. Αυτό σημαίνει ότι οι συνεχιστές του φροϋδικού έργου, Klein, Winnicott, Lacan, καθένας από τη σκοπιά του, διεύρυναν και εμβάθυναν την έννοια της σχέσης αντικειμένου δίνοντάς της την κεντρική θέση που κατέχει σήμερα στην ψυχαναλυτική θεωρία. Μέσα από τις διαφορετικές κατευθύνσεις που έδωσαν η Klein (καλό-κακό αντικείμενο, ενδοβολή αντικειμένου), ο Winnicott (εξωτερικό αντικείμενο-μητέρα, μεταβατικό αντικείμενο) και ο Lacan (η επιθυμία και η έλλειψη στο επίκεντρο της σχέσης αντικειμένου) διερευνάται η σχέση αντικειμένου και οι μελλοντικές προοπτικές της.

Περισσότερες πληροφορίες
ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ

(επιμέλεια: Θανάσης Χατζόπουλος, Βίκυ Μαλισόβα)

Η έννοια του ασυνειδήτου προϋπήρχε του Φρόυντ, χωρίς όμως να έχει μελετηθεί συστηματικά μέχρι τότε ώστε να πάρει τη μορφή που του έδωσε εκείνος ως ένα από τα συστήματα της ψυχικής συσκευής (μαζί με το προσυνειδητό και τη συνείδηση) με το περιεχόμενό του, τους μηχανισμούς, τα μορφώματά του, τους εκπροσώπους του. Έννοια «περιγραφική» αλλά και «τοπική», η οποία διατηρείται σε ισχύ και κατά την διαμόρφωση της δεύτερης φροϋδικής τοπικής (αυτό, εγώ, υπερεγώ), διατρέχοντας το σύνολο σχεδόν του έργου του Φρόυντ. Η ανάδειξη του ασυνειδήτου υπήρξε μια εξαιρετικά σημαντική συμβολή της ψυχανάλυσης για την κατανόηση του ανθρώπινου ψυχισμού μαζί με την αποκάλυψη ότι μπορεί κάποιος να μην είναι αφέντης στο ίδιο του το σπίτι, βαθύ πλήγμα στην ανθρώπινη ματαιοδοξία. Στο σεμινάριο θα μελετηθεί η έννοια του ασυνειδήτου από αντιπροσωπευτικά κείμενα του Φρόυντ, δίνοντας αρχικά έμφαση στο όνειρο, τη «βασιλική οδό» προς το ασυνείδητο, στην ψυχοπαθολογία της καθημερινής ζωής και στο ευφυολόγημα.

Περισσότερες πληροφορίες